Een radiocommercial komt via je oren je lichaam binnen
En je oren zijn belangrijk. Misschien nog wel belangrijker dan je ogen. Je oren staan namelijk altijd open. Als je wakker bent en als je slaapt. Of het nou licht is of donker. Vierentwintig uur per dag hoor je alles wat er om je heen gebeurt. Je oren knipperen niet zoals je ogen wel doen. Je ogen missen elke minuut ongeveer een seconde aan beelden door het knipperen. En sowieso missen je ogen ongeveer een derde deel van elke dag. Omdat je ogen gesloten zijn als je slaapt.Je oren zijn altijd alert. Je hoort rondom. Je hoort wat je niet kunt zien. Je hoort wat er achter je is, en je hoort ook dat het achter je is. Je hoort wat er buiten gebeurt. Of in de kamer naast je. Je hoort dus door muren heen. Je hoort zelfs onweer dat ettelijke kilometers bij je vandaan zit. Door muren en ramen. Ook tijdens je slaap, en wel zo dat je er wakker van kunt worden. Je oren waarschuwen je voor gevaar.
Maar je oren zijn er niet alleen om je te behoeden voor het kwaad. Je oren kunnen ook gestreeld worden. Met mooie muziek bijvoorbeeld. Of met rustgevend gekwetter van vogels. Met het stemgeluid van een beminde, of met het ruisen van de branding.
De wijdverbreide opvatting is dat wij mensen vooral visueel zijn ingesteld. Ik waag dit te betwijfelen. En ik heb onderzoeksresultaten aan mijn zijde. Zelfs bij een televisie-commercial is het vooral het geluid dat de kijkers bijblijft. Wij mensen blijken een fenomenaal geheugen voor geluid te hebben.
Wat ons mensen onderscheidt van de dieren is ondermeer dat wij (kunnen) lachen. Lachen is vooral geluid. Als ik jou geluidsopnames laat horen van lachende mensen ga je op den duur zelf meelachen. Als je beelden ziet van lachende mensen, zonder het geluid erbij te horen, denk je in eerste instantie: 'wat doen die raar'. Vervolgens ga je je afvragen of ze zich verslikt hebben in hun slagroomgebakje of wellicht een acute darmstoornis hebben. Alleen het beeld van lachende mensen lijkt soms zelfs op huilende mensen. Je hebt geluid nodig om te weten dat die mensen aan het lachen zijn.
Bij komische tv-programma's hoor je ook meestal gelach van mensen. Dat is soms van publiek dat in de studio aanwezig is, maar vaak wordt dat gelach later toegevoegd. Dat helpt duidelijk maken dat de grap voorbij is en er gelachen mag worden. En ook hier is de gedachte: Horen lachen, doet lachen. Je oren zijn belangrijker dan je vaak beseft.